Wat is het risico bij een ETN?

Het risico bij een ETN (Exchange Traded Note) is voornamelijk het kredietrisico van de uitgevende instelling, wat kan leiden tot een volledig verlies van de geïnvesteerde middelen. ETN’s zijn gestructureerd als schuldbewijzen zonder onderpand, uitgegeven door banken, en het rendement is gekoppeld aan een onderliggende index, grondstof of benchmark. Dit betekent dat beleggers het risico lopen hun kapitaal te verliezen als de uitgevende bank in financiële problemen komt, in gebreke blijft of failliet gaat.

De aard van een ETN als schuldinstrument is de kern van dit specifieke risico. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een ETF (Exchange Traded Fund), dat doorgaans onderliggende activa aanhoudt, is een ETN een onzekerheidsschuldinstrument. Dit heeft directe gevolgen voor de belegger:

• Kredietrisico van de uitgever: Dit is het meest prominente risico. Als de bank die de ETN heeft uitgegeven failliet gaat of niet aan haar financiële verplichtingen kan voldoen, kan de waarde van de ETN volledig verloren gaan, ongeacht de prestaties van de onderliggende index of grondstof. Beleggers lopen hierdoor het risico op volledig verlies van hun geïnvesteerde kapitaal.
• Tegenpartijrisico: Dit is een andere benaming voor hetzelfde onderliggende probleem. De belegger is afhankelijk van de kredietwaardigheid van de uitgevende bank. De bank is de 'tegenpartij' in de overeenkomst en als deze tegenpartij in gebreke blijft, heeft dit directe gevolgen voor de belegger.
• Geen onderpand: ETN’s zijn schuldbewijzen zonder onderpand. Dit betekent dat er geen specifieke activa zijn die de ETN-houder kan claimen in geval van faillissement van de uitgevende instelling. De belegger staat dan in de rij met andere schuldeisers, vaak achter preferente schuldeisers.

Een veelvoorkomende misvatting is dat ETN's vergelijkbaar zijn met ETF's wat betreft risicoprofiel. Hoewel beide producten beursgenoteerd zijn en vaak een onderliggende index volgen, is hun juridische structuur fundamenteel anders. Een ETF is doorgaans een fonds dat daadwerkelijk de activa aanhoudt die het volgt, waardoor het kredietrisico van de fondsbeheerder veel lager is. Bij een ETN is er geen sprake van dergelijke onderliggende activa in bezit van de belegger; het is een belofte van de uitgevende bank. Dit maakt het kredietrisico een uniek en significant aspect van beleggen in ETN's.

Naast het specifieke krediet- en tegenpartijrisico, zijn ETN's, net als andere Exchange Traded Products (ETP's), ook onderhevig aan algemene risico's zoals marktrisico en liquiditeitsrisico. Marktrisico betekent dat de waarde van de ETN kan dalen als de onderliggende index of grondstof daalt. Liquiditeitsrisico houdt in dat het moeilijk kan zijn om de ETN snel te verkopen tegen een gewenste prijs, vooral in minder actieve markten. Echter, het kredietrisico van de uitgever is het meest onderscheidende en potentieel verwoestende risico dat specifiek verbonden is aan de structuur van een ETN. Voor meer informatie over de verschillen tussen beleggingsproducten, kunt u hier terecht.