Hoe bereken je de emissiekoers per aandeel?

De emissiekoers per aandeel is de prijs waartegen een onderneming nieuw uitgegeven aandelen aan investeerders verkoopt. Deze prijs, ook wel uitgifteprijs genoemd, wordt vastgesteld door het bedrijf en kan hoger, lager of gelijk zijn aan de nominale waarde van het aandeel. De bepaling hiervan is een strategische beslissing, beïnvloed door diverse factoren en de specifieke context van de emissie.

Wanneer een besloten vennootschap (BV) of naamloze vennootschap (NV) nieuwe aandelen uitgeeft, bijvoorbeeld om kapitaal aan te trekken voor groei, investeringen of schuldreductie, bepaalt het bestuur de emissiekoers. Dit is de prijs die beleggers betalen om eigenaar te worden van een deel van de onderneming. De emissiekoers is essentieel voor zowel de onderneming als de investeerders, omdat het de waardering van de nieuwe aandelen bepaalt en invloed heeft op de kapitaalstructuur van het bedrijf.

De vaststelling van de emissiekoers is een complex proces dat door verschillende factoren wordt beïnvloed:

• Waardering van de onderneming: De totale waarde van de onderneming is een belangrijke basis voor de berekening. Hoe hoger de waardering, hoe hoger de potentiële emissiekoers. Dit kan worden bepaald aan de hand van verschillende waarderingsmethoden, zoals discounted cash flow (DCF) of multiples van vergelijkbare bedrijven.
• Nominale waarde: De nominale waarde is de statutaire waarde van een aandeel, vastgelegd in de statuten van de onderneming. De emissiekoers kan gelijk zijn aan deze nominale waarde, wat bekend staat als een "a pari" emissie. Dit betekent dat er geen agio (meerprijs boven nominale waarde) wordt betaald. Indien de emissiekoers hoger is dan de nominale waarde, wordt het verschil agio genoemd en dit agio wordt meestal toegevoegd aan de agioreserve op de balans.
• Marktomstandigheden: Voor beursgenoteerde bedrijven of tijdens een Initial Public Offering (IPO) spelen de algemene marktomstandigheden, de sector waarin het bedrijf opereert en de vraag van investeerders een grote rol. Een gunstig marktsentiment kan leiden tot een hogere emissiekoers, terwijl een ongunstig klimaat de prijs kan drukken. De emissieprijs tijdens een IPO is de prijs waarvoor aandelen aan investeerders worden aangeboden voordat ze op de beurs verhandeld worden.
• Doel van de emissie: Het specifieke doel van de kapitaalverhoging (bijvoorbeeld financiering van een overname, uitbreiding van activiteiten, aflossing van schulden) kan ook de strategie achter de prijsbepaling beïnvloeden. Soms wordt een lagere prijs gehanteerd om snel kapitaal aan te trekken of om een breder publiek van investeerders te bereiken.
• Beurskoers: Voor reeds beursgenoteerde bedrijven is het gebruikelijk dat de emissiekoers lager is dan de actuele beurskoers van het aandeel. Dit wordt gedaan om de uitgifte aantrekkelijk te maken voor nieuwe en bestaande aandeelhouders en om een succesvolle inschrijving te garanderen. Het verschil tussen de emissiekoers en de beurskoers wordt de 'korting' genoemd.

Een concreet voorbeeld illustreert hoe de emissiekoers kan worden berekend op basis van de ondernemingswaarde en het aantal uit te geven aandelen. Stel dat de totale waarde van een onderneming €5.000.000 bedraagt en de onderneming van plan is om 10.000 nieuwe aandelen uit te geven. De berekening van de emissiekoers per aandeel is dan als volgt:

Emissiekoers per aandeel = Waarde onderneming / Aantal uit te geven aandelen

In dit specifieke geval is de emissiekoers per aandeel dus:

€5.000.000 / 10.000 aandelen = €500 per aandeel.

Dit is een vereenvoudigde weergave, aangezien in de praktijk vaak rekening wordt gehouden met een agio (een bedrag boven de nominale waarde), de kosten van de emissie en andere factoren die de uiteindelijke prijs bepalen. Als bijvoorbeeld de nominale waarde €100 per aandeel is, dan bedraagt het agio in dit voorbeeld €400 per aandeel (€500 - €100).

Voor bedrijven die al op de beurs genoteerd staan, is het een veelvoorkomend fenomeen dat de emissiekoers van de nieuw uit te geven aandelen lager is dan de huidige beurskoers van de bestaande aandelen. Dit prijsverschil dient als stimulans voor investeerders om in te schrijven op de nieuwe emissie, aangezien zij de aandelen dan tegen een relatief gunstige prijs kunnen verwerven. Dit minimaliseert ook het risico van onderinschrijving, wat zou betekenen dat niet alle aangeboden aandelen worden verkocht.

Hoewel de algemene principes van emissiekoersbepaling wereldwijd vergelijkbaar zijn, kunnen specifieke regels en beperkingen verschillen per jurisdictie. In Nederland, bijvoorbeeld, zijn de uitgifte van aandelen door een BV of NV en de bijbehorende emissiekoers gebonden aan de bepalingen in het Burgerlijk Wetboek. In andere landen, zoals België, kunnen er specifieke minimale emissieprijzen gelden, bijvoorbeeld bij kapitaalverhogingen door inbreng in natura of voor bepaalde beleggingsvennootschappen zoals SICAFI's, waarbij de prijs niet lager mag zijn dan de laagste waarde tussen de nettowaarde en gemiddelde slotkoersen. Voor een dieper inzicht in de juridische aspecten van een kapitaalverhoging, zie onze pagina over kapitaalverhoging.